Bir yaşıma daha bastım. Hayır basamadım!
Çünkü ölmüşüm!
Cenaze ilanları yayınlayan bir sitede benim ölümümle ilgili bir duyuru yer aldı.
Şöyle:
Erdal Şafak, 81 yaşında.
Ankara’da, Keçiören’de vefat etti.
Karşıyaka Mezarlığı’nda toprağa verilecek.
Defin tarihi: 23 Mart 2026.
---
Buna göre ben yaklaşık 6 ay önce dünyadan göç etmiş oluyorum.
Bir ayrıntı beni rahatlattı: Babamın adı Mustafa, annemin ise Saime görünüyor.
Kayınpederimin adı Mustafa idi. Çoktan rahmetli oldu.
“Annem” olarak gösterilen “Saime” adının ise sülalemizde esamesi yok.
---
Bilmiyorum, Türkiye’de hem Erdal adını, hem de Şafak soyadını taşıyan kaç kişi var? Kaçı sağ, kaçı öbür alemde beni bekliyor?
Bir itiraf veya özlem: Ölümü dört gözle bekliyor, deyim doğruysa iple çekiyorum.
Ama gelmiyor.
Oysa annemi, babamı, kayın pederimi, akrabalarımı, başta sevgili Ahmet Piriştina ve sevgili Nedim Demirağ olmak üzere canım dostlarımı, sevdiklerimi ve hayatımın içi hayvanlarımı o kadar ama o kadar özledim ki…?
---
Hayat aslında çile evi. Özellikle 60’lı yaşlardan sonra yaşamak gerçekten zulüm.
Gençliğinizi, güzel ve sağlıklı yıllarınızı hatırlıyorsunuz.
Keyifle ve sevdiklerinizle yemek yediğiniz restoranlar bir bir gözünüzün önünden geçiyor. O leziz yemekler, o tüm yorgunluğunuzu gideren, bedeninizi mayıştıran içkiler…
Şimdi bir çorbaya kaşık salladığınızı görüyorsunuz.
Yurt içinde ve dışına gezdiğiniz, havasını kokladığınız kentleri hatırlıyorsunuz.
İçinizde özlem kasırgaları esiyor.
Ağlıyorsunuz.
--
Hangisi hayal, hangisi gerçek?
Daha ötesi dünya, daha doğrusu hayat gerçek mi?
---
Evet, ben ölmüşüm de haberim olmamış.
Keşke!