Başımızı yukarıya kaldırdığımızda sonsuz bir gökyüzü görüyoruz. Ancak gördüğümüzün bir sınırı var. Onun ötesinde ışıkları henüz bile ulaşmamış güneşler ve gezegenler saklı.
Gözlenebilir evren dediğimiz şey, aslında evren boyutlarında sabun köpüğü kadar bir büyüklük. 2016’da yapılan araştırmada gözlenebilir evrende en az 2 trilyon galaksi bulunduğu belirlendi. Bu, daha önceki tahminlerin 10 kat üstünde.
Dünyamıza ulaşan en eski ışık 13,8 milyar ışık yılı ötesinden geliyor. Ancak evrenin genişlemesi nedeniyle bu ışıkların kaynakları bugün bizden 46,5 milyar ışık hızı ötede bulunuyor.
Teknolojideki gelişmelere rağmen gözlenebilir evrendeki 2 trilyon galaksiden yüzde 90’ını göremiyoruz. Evrenin gerçek boyutlarının gözlenebilir bölümün çok ama pek çok ötesine uzandığı düşünülüyor. Aslında gözlenebilir evren bile varlığının ancak çok küçük bir bölümünü gösteriyor. Plajda bir kum tanesi kadar bir şey. Bir başka deyişle, evrende görebildiğimiz galaksi sayısı dünyadaki plajların tümündeki kum tanelerinden fazla.
En iyi teleskoplarımız bile ancak gözleyebildiğimiz 13,8 milyar yılını gösteriyor. Onun ötesi yasak! En kafa karıştıranı, bu uzak ışıklar bile ulaştığında evren genişlediği için kaynağı bizden daha da uzaklaşmış oluyor. Özetlersek, bir uçtan diğerine 93 milyar ışık yılı büyüklüğe ulaşıyor.
Bir de evren ışık hızından daha süratli büyüdüğü için gözlenebilir evrenimizin alanı sürekli daralıyor ve bize sırlarını asla açıklamıyor. Bu maddenin değil, zaman duvarının dayattığı bir gerçek.
O duvarın ötesinde de kesinlikle galaksiler var. Ancak ışıkları henüz bize ulaşmadı. Kimbilir ne zaman gelecek veya gelmeyecek? Özetle gerçek evrenin sınırsız olduğunu söyleyebiliriz.
Stephen Hawking 2010’da yayınladığı “The Grand Design” (Büyük Tasarım) adlı kitabında insanoğlunun evrenin sadece çok ama çok bir bölümünü görebildiğini yazdı, “Zaten hayatımız da ancak o kadarına el verebiliyor” dedi.
