Çok acımasız bir kurum o.
Yıllar yıllar boyunca namusunuzla, bilginizle, birikiminizle, deneyimlerinizle emek veriyorsunuz.
Sonra bir sabah insan kaynakları çağırıp iş aktinizin feshedildiğini bildiriyor.
Arkadaşlarınızla vedalaşmanıza bile fırsat vermeden mekanı terketmenizi istiyorlar.
Hemen anında binaya girişinizi sağlayan kart iptal ediliyor, sağlık sigortasından yararlanıyorsanız o da anında geçersiz hale geliyor..
Ve kapı önüne bırakılıyorsunuz.
İster bir yıllık olun, ister 30-40.
---
Gerçekten insanlığın esamesinin okunmadığı bir kurum o.
Hiçbir muhalif sese özel sohbetlerde bile tahammülleri yok.
Telefonlar sürekli dinleniyor.
Kapalı olsa bile.
Çünkü teknolojik olarak kapalı telefonları bile dinlemenin, dinletmenin bir yolunu bulmuşlar. Ama bina içinde, ama bina dışında. Evinizde, gittiğiniz kafede, restoranda…
Tam anlamıyla “Büyük gözaltı”.
---
Bir gün önce iyi akşamlar dileğiyle ayrıldığınız arkadaş, bir bakmışsınız ertesi sabah insan kaynaklarına çağırılıp çıkışı verilmiş.
O kadar çok örneği var ki…
Kimi gizli muhalif olduklarından kuşkulanıldığı için.
Kimi arkadaşlarının çoğu iktidar karşıtı çevrelerden geldiği için.
Kimi sudan bahanelerle: Selam vermedi, selam verdim görmezlikten geldi gibi…
Kimi artık hizmetinden, çalışmasından vazgeçebiliriz gerekçesiyle.
Kim adından ötürü, kimi gözünün üstünde kaçın var bahanesiyle…
Kurumda insanlıktan hiç mi hiç nasibini almamış bir hain var.
İşi ispiyonculuk.
İşte Kemal onun kurbanı oldu.
Diğer arkadaşlar da kayıtsızlıkla ya da “Ekmek parası” korkusuyla yuttular, sanki hiçbir şey olmamış gibi sayfalarına gömüldüler. Deve kuşu misali…
---
Ve Kemal gözyaşlarını içine akıtarak sessiz sedasız ve de vedalaşamadan gitti.
Kimbilir yüreğinde ne kasırgalar esmişti.
İşte o kasırgalar sonunda onu yıktı.
Tıpkı asırlık bir çınar gibi…
Yattığın yer nur, mekanın cennet olsun Kemal.
O ve onlar da kına yaksınlar…