BBC'de yer alan habere göre; Ölümü, stüdyosu ve vakfı tarafından 27 Ağustos 2026’da resmi olarak duyuruldu. Bazı kaynaklarda ölüm nedeni çoklu organ yetmezliği olarak belirtiliyor.

Kusama, çocukluğundan itibaren yaşadığı halüsinasyonları (özellikle uçuşan noktalar) sanata dönüştüren, puantiyeleri, kabak heykelleri ve “Sonsuzluk Ayna Odaları” (Infinity Mirror Rooms) ile tanınan bir isimdi.

1960’larda New York avangart sahnesinde yer aldı, uzun yıllar göz ardı edildikten sonra 80’li ve 90’lı yaşlarında küresel bir ikon haline geldi. Son günlerine kadar resim yapmaya devam ettiği belirtiliyor. Onun imza stili:Sonsuzluk odaları ve kabak heykelleri:Resmi açıklamada, “Kusama’nın arzularını yaşatacağız ve sanat aracılığıyla dünyanın dört bir yanındaki insanlara gelecek için umut ve güç vermeye devam edeceğiz” denildi. Sanat dünyası onu “dünyanın en ünlü yaşayan sanatçısı” olarak anıyordu.

Film iki bölüm olarak çekildi. Hint sinema tarihinin en yüksek bütçeli yapıtı oldu. Kasım ayında vizyona girecek filmin gişe rekoru kıracağı umuluyor. En azından Hindistan’da.

Filmlerin baş rollerini Hint sinemasının iki dev oyuncusu paylaşıyor: Ranbir Kapoor (Rama) ve Yash (Ravana). İki bölümden her birini maliyeti 250 milyon Dolar olarak tahmin edildi.

“Ramayana” destanı 2 bin yıl önce yazıldı. Dünyada en az 2 milyar kişinin bu destanı bildiği düşünülüyor.

600 gram külçe altın, mücevherler, şövalye yüzükler… Bu hazine gemide Bizans imparatorluğunun önemli bir kişisinin yolculuk ettiğini gösteriyor.

Hırvatistan’ın Mlijet adası açıklarında her zaman rüzgarlı ve dalgalı sularda bulunan 1.300 yıllık Bizans batığı sırlarını ele vermeye başladı.

Yıllarca süren keşif restorasyon çalışmaları sonunda 600 gram sikke altın, mücevherler, küpeler, altın kemer, şövalye yüzük su yüzüne çıkarıldı. Mücevherler altının yanı sıra zümrüt, yakut ve inciyle süslüydü.

Bütün bunlar gemide imparatorluğun üst düzey bir yöneticisinin bulunduğunu gösteriyordu.

Şimdi arkeologlar “Gemide kim vardı ve nereye gidiyor veya nereden dönüyordu” sorularına yanıt arıyor.

“Tatinica” adı verilen batık 2014’te tespit edildi. Arama çalışmaları 2015’te başladı. Gemi 32-40 metre deinlikte, kayalar arsındaki kumlu tepecikte batmıştı.

Film ABD’nİn kırsal kesiminde bal yetiştiren Amziah King adlı birinin öyküsünü anlatıyor. Amziah King gündüz kovanlarıyla ilgileniyor, gece ise arkadaşları ve dostlarından oluşan bir “Banjo” müzik grubunda yer alıyor.

Teksas kökenli 56 yaşındaki McConaughey “Filmde canlandırılan insanların çoğunu tanıyordum. Neşeli, birbirini seven, birbirinin sorunlarının çözümüne yardım eden insanlardı. Müzik onları günlük dertlerden uzaklaştırıyordu” dedi.

McConaughey’in bundan önce son filmi 2019’da “The Gentelemen” oldu. Sonra anılarını yazmak için sinemaya ara verdi. “Oklahoma Balcısı” onun için sadece sinemaya dönmek değil, çok sevdiği doğayla kucaklaşmak da oldu.

Bu, bir film için en kısa sürede bu kadar yüksek hasılat anlamına geliyor.

Bugüne kadar ABD’de 2 haftada en çok hasılat yapan 7 film sinema tarihine geçti: 2015’te “Yıldızlar Savaşı: Gücün Uyanışı” (963 milyon Dolar), 2019’da Avengers: Endgame (858 milyon Dolar), 2021’de Spider-Man: No Way Home (814 milyon Dolar), 2009’da Avatar (785 milyon Dolar), 2022’de Top Gun: Maverick (721 milyon Dolar), 2018’de “Siyah Panter” (700 milyon Dolar).

Film sadece bir haftada tüm dünyada 1,1 milyar Dolar’ın üstünde hasılat yaptı. Nolan’ın bundan önceki gişe rekoru 2012’deki Batman filmi “The Dark Knight Rises” olmuştu. O film 1,085 milyar Dolar hasılata ulaşmıştı.

2 kez Oscar kazanan 56 yaşındaki Nolan’ın daha önceki filmleri “Tenet”, “Yıldızlar Arası” ve “Dunkerque” toplam 7 milyar Dolar hasılat yaptı.

Öne çıkan isimlerin başında 36 yaşındaki Callum Turner geliyor. Fiziği, zerafeti, sevimliliği ve tecrübesi en büyük kozları. Tek olumsuz nokta: Çok ünlü olması. Bir de kendi kadar ünlü olan Dua Lipa ile evli bulunması. Oysa James Bond yapımcıları özel hayatında gizlilik perdesi bulunanları tercih ediyorlar.

29 yaşındaki Avustralyalı aktör Jacob Elordi de aranan fiziğe ve çekiciliğe sahip. Ancak onun da sorunu çok ünlü olması. Bu, Bond karakterinde erimesini engelliyor. Buna karşılık milliyeti engel değil; çünkü Bond’un İngiliz olması şartı aranmıyor.

Louis Partridge henüz 23 yaşında. Bir avantajı var: Gençliği sayesinde on yıllar boyunca Bond rollerinde oynayabilir. Ancak bu genç yaşı öldürme yetkisine sahip Bond’un kişiliğine uymuyor.

36 yaşındaki Josh O’Connor epey ünlü. Ancak Bond’un geleneksel fiziğine sahip değil. Yapımcılar “Farklı bir Bond istiyoruz” görüşüne varırlarsa, şansı artabilir.

27 yaşındaki Tom Francis pek ünlü değil. Özellikle tiyatro oyunculuğuyla ön plana çıktı. “Sunst Bulvarı” filmiyle “Olivier” ödülü kazandı. Bond filmi için ön elemeleri geçti.

Yunanistan tam bir “Cahiliye dönemi”ne girdi. O dönemden ne bir yazı, ne bir anı günümüze kaldı. Araştırmacılar bu karanlık tabloyu uzun süre istilalara ve isyanlara bağladılar.

Yeni bir iklim simülasyonu gerçek nedenin birbirini izleyen kurak yıllar olduğunu gösterdi. Stockholm Üniversitesi’nden iki iklim uzmanı Akdeniz ikliminin 8 bin yıllık kronolojisini çıkardı ve çağımızdan 1.200 yıl önceki Bronz Çağı’nda uygarlıkların çökmesiyle iklim arasındaki ilişkiyi belirledi.

Bugüne kadar bu kadar büyük bir felaketin nedenleri konusunda görüş birliği yoktu. Şimdi konu biraz aydınlandı: Üst üste gelen kuraklıklar bölgeyi mahvetmişti. Tek bir yılın kuraklığı bu kadar ağır bir tablo yaratamazdı. Birbirini izleyen bir çok kurak yıl olması gerekiyordu.

Kuraklığın nedeni: Dünya yörüngesinde ağır ağır değişen ama sonuçta dünya iklimini mahveden değişimler. Sonuç olarak astronomik değişiklikler iklimi değiştirmiş, bu da dünyanın çehresini, değiştirmişti.

Bir somut örnek: Balkanlar 3.400 yıl önce kurudu. Sonra 3100 yıl önce yine yağmurlar durdu. 3050 yıl önce kutup soğuğu çöktü. Tohum yokluğundan ekim yapılamayınca açlık baş gösterdi.

İnsanlar denize açılıp daha elverişli yer aramaya başladı. Ama aradıklarını bulamadılar. Örneğin Truva o ünlü savaşlardan yüzyıllar sonra yeniden çöktü. Yunanistan’ın yeniden ayağa kalkması 400 yıl sürdü.

1980’lerİn çok sevilen şarkıcısı ve ressam TristaN, 68 yaşında öldü. 4 Ağustos’ta can veren sanatçı bir gün önce yaş gününü kutlamıştı.

Gerçek adı Pascal Dequatremare olan Tristan özellikle 1988’de yayınladığı “Bu sabah keyfim yerinde şarkısıyla ünlenmişti. Tabloları da epey ilgi görmüştü.

Bir ara “Guilty Razors” grubuyla sahneye çıkan sanatçı, meslek hayatına konserlerde sunucu olarak başlamıştı.

Sonra sahneyi bırakmış, kendini tamamen resime vermişti.

“John Cehennem” adlı eseriyle ödül kazanan Didier Decoin aynı zamanda senaristti. Yapılan açıklamada, “Dile ve romana çok titizlik gösteren değerli bir yazarı yitirdik” denildi.

Decoin yıllardır kanserle boğuşuyordu. Oğlu Julien Decoin, “Onu çok sevdiği denize karşı gömeceğiz” dedi.

13 Mart 1945 doğumlu Didier Decoin meslek hayatına gazeteci olarak başladı.

Toplam 30’u aşkın roman yazdı.

Valencia yakınlarındaki Cova Dones mağarasının gizemi bitmek bilmiyor. Son araştırmalarda mağara duvarlarında 120 Latince tanım bulundu. Bunların çoğu Milat’tan sonra 1-2’nci yüzyıllardan kalma.

Roma tapınağı olarak düşünülen mağarada çok sayıda bilezik, yüzük, testi, hayvan kalıntıları ve İmpator Claude adına basılmış para da keşfedildi.

Su depoları dini törenler için gerekli suyu bol bol karşılıyordu.

En önemlisi bir kadın meleklerin çizimiydi. 5’inde “Domina”, yani “Kadın” yazıyordu. 3’ünde ayrıca “Malaci” ibaresi vardı. Anlamı bugüne kadar çözülemedi.

Bir uzay aracı şeklinde tasarlanan müze binası George Lucas’ın kariyerinin en değerli parçalarını biraraya getirecek.

Lucas’a bu zorlu uğraşında eşi Mellody Hobson yardımcı oldu. 9 bin 200 metrekarelik alana yayılan müzede 33 galeri bulunuyor.

Müzede yapıtları yer alacak sanatçılar şöyle: Norman Rockwell, Jessie Willcox Smith et N.C. Wyeth, Frida Kahlo, Jacob Lawrence, Charles White, Robert Colescott, Winsor McCay, Jack Kirby, Frank Frazetta.

Dünya dışı yaşam fikri, Steven Spielberg sinemasının en tanıdık temalarından biri.

Ünlü yönetmen kariyeri boyunca bu konuyu defalarca beyazperdeye taşıdı; “Close Encounters Of The Third Kind”, “E.T.”, “War Of The Worlds” ve “Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull” gibi yapımlarla, insanlığın olası ilk temasına dair kurduğu çarpıcı senaryolar kuşaklar boyunca sinemaseverlerin hayal gücünü şekillendirdi.

Spielberg’in yeni filmi “Disclosure Day” de bu temayı merkezine alıyor. Film, hükümetin dünya dışı varlıklara ilişkin gizli bilgilerini ortaya çıkarmaya çalışan bir muhbirin, zamana karşı verdiği mücadeleyi konu alıyor.

Bu hafta vizyona girecek film öncesinde Steven Spielberg’e, CBS News tarafından dünya dışı yaşamın gerçekten Dünya’yı ziyaret edip etmediğine inanıp inanmadığı soruldu.

Ünlü yönetmen, “Hayatım boyunca karşılaştığım tüm dolaylı kanıtlara, konuştuğum insanlara, izlediğim belgesellere ve Kongre’de dinlediğim tanıklıklara dayanarak, onların kesinlikle buraya geldiklerine ve hâlâ burada olduklarına inanıyorum” yanıtını verdi.

Spielberg sözlerini, “Kim bilir, belki de hep buradalardı” diyerek sürdürdü.

Bu açıklama ister istemez şu soruyu gündeme getiriyor: Eğer gerçekten aramızdalarsa, neye benziyor olabilirler?

Çoğu insanın zihninde uzaylı fikri hâlâ insana benzeyen bir form üzerinden şekilleniyor: kollar, bacaklar, bir kafa… Belki iri gözlü, armut biçimli ve orantısız derecede büyük bir kafa; ama sonuçta yine de tanıdık bir beden yapısı.

Oysa başka bir gezegenden ya da evrenden gelen yaşam formlarının neden bize benzeyeceğini varsayıyoruz?

Muhtemelen bunun nedeni, insan zihninin bilinmeyeni tanıdık imgeler üzerinden anlamlandırmaya çalışması. Uzaylıları insan biçiminde tasvir etmek, bilinmezliği daha katlanılabilir hâle getiren kültürel bir savunma mekanizması işlevi görüyor. Üstelik bu algı, onlarca yıldır sinema ve televizyon aracılığıyla sürekli yeniden üretiliyor.

Bugün uzaylılara dair ortak görsel hafızamızın büyük bölümü sinemanın yarattığı imgelerden besleniyor. George Méliès imzalı 1902 yapımı "A Trip To The Moon" filmindeki ilk ay sakinlerinden, Mars Attacks!’ın dev beyinli istilacılarına ve "The X-Files"ın küçük yeşil adamlarına kadar uzanan bu gelenek, uzaylıları birkaç ortak görsel kod üzerinden anında tanınabilir hâle getirdi.

Yine de bazı yönetmenler zaman zaman bu yerleşik kalıpları kırmaya çalıştı. Klişe gri tenli yaratıkların (“E.T.”, “Paul”), insansı ziyaretçilerin (“The Day The Earth Stood Still”, “The Man Who Fell To Earth”) ya da seyircinin kabuslarına oynayan antropomorfik canavarların (“Independence Day”, “Alien” serisinin ksenomorfları) ötesine geçen yapımlar, uzaylı yaşamını gerçekten “yabancı” hissettirecek biçimlerde tasvir etmeye yöneldi.

Bu yıl gösterime giren "Project Hail Mary" de bu yaklaşımın güncel örneklerinden biri oldu. Filmdeki Rocky karakteri, “The Fantastic Four”un Thing’ini andıran ama aynı zamanda yengeç benzeri özellikler taşıyan tasarımıyla, izleyicinin uzaylı algısını bilinçli biçimde tersyüz ediyor.

Şimdi gözler Spielberg’in yeni filmine çevrilmiş durumda. Yönetmenin, uzaylıları hayal etme biçimimizi kökten değiştirecek yeni bir vizyon sunup sunamayacağı merak konusu.

Bunu öğrenmek için çok beklemeyeceğiz. O zamana kadar ise, uzaylı yaşam formlarına dair yerleşik algıları zorlayan filmlere kronolojik bir bakış atmakta fayda var.

'The Blob' (1958): Şekilsiz bir pelte olarak uzaylılar

The Blob Paramount Pictures

Irvin Yeaworth imzalı 1950’ler klasiği “The Blob”, sinema tarihinin en unutulmaz dünya dışı tehditlerinden birini yarattı. Filmin galaksiler arası kötücül varlığı, adının da vaat ettiği gibi tamamen şekilsiz: sınırları belirsiz, jelatinimsi, amorf bir kütle. Onu bugün hâlâ ürkütücü kılan da tam olarak bu tanımsızlığı.

Sessiz ve etobur yaratık, Dünya’ya bir meteorla geliyor; canlı bedenlere yapışıp onları emerek büyüyor, ardından bir sonraki kurbanına doğru ağır ağır süzülüyor. Tükettikçe genişleyen bu organizmayı elektrikle yok etme girişimleri sonuçsuz kalıyor. Filmin kahramanları sonunda Blob’u dondurup bir kargo uçağıyla Kuzey Kutbu’na taşımayı başarıyor, ancak soğuk yaratığı öldürmüyor; yalnızca durduruyor.

Birçok eleştirmenin Soğuk Savaş dönemine dair alegorik bir anlatı olarak yorumladığı filmde Blob, çoğu zaman “yayılıp her şeyi yutan” komünizm korkusunun vücut bulmuş hali şeklinde okundu. Bu huzursuzluk hissi, finalde ekrana gelen “The End” yazısının son anda bir soru işaretine dönüşmesiyle zirveye taşınıyor.

Filmin yapışkan uzaylı tasarımı aynı zamanda “az çoktur” anlayışının da etkileyici örneklerinden biri. Düşük bütçeli yapım koşulları ve sınırlı teknik imkânlar nedeniyle Valley Forge Films’in efekt ekibi yaratığı oldukça basit yöntemlerle tasarladı. Blob için silikon kullanıldı. Kurbanlarını içine çektikçe kırmızı sebze boyası eklendi. Minyatür setler, fotoğraf katmanları ve zaman atlamalı çekim teknikleriyle yaratığın hareketleri daha tehditkâr hale getirildi.

Ortaya çıkan sonuç ise fiziksel sınırları tam olarak kavranamayan, sürekli biçim değiştirebilecekmiş hissi veren son derece tekinsiz bir yaşam formuydu. “The Blob”, uzaylı tasvirlerinde “bilinmeyenin korkusu” fikrini bedenleştiren en etkili örneklerden biri olarak popüler kültürde kalıcı iz bıraktı.

Filmin etkisi sonraki yıllarda birçok yapımda hissedildi. "The X-Files" dizisindeki, uzaylı yaşamın özü olarak sunulan siyah yağ; “Prometheus” ve “Alien: Covenant” gibi “Alien” evreni yapımları ve hatta Venom karakterinin simbiyotik yapısı bile, bir anlamda “The Blob”un asalak ve şekilsiz organizmasının modern varyasyonları olarak görülebilir.

'2001: A Space Odyssey' (1968): Gizemli bir monolit olarak uzaylılar

2001: A Space Odyssey MGM

Sinema tarihindeki en çarpıcı ve rahatsız edici uzaylı temsillerinden biri, Stanley Kubrick imzalı bilimkurgu klasiği “2001: A Space Odyssey”in merkezindeki esrarengiz siyah monolit.

Bir anda beliriveren bu gizemli blok, gerçekten uzaylıların fiziksel formu mu, yoksa yalnızca onların varlığını haber veren bir tür kartvizit mi, belirsizliğini koruyor. Ancak kesin olan şu: Monolit birden fazla işleve sahip. Bir uyarı mekanizması, evrimsel sıçramaları tetikleyen bir öğretmen ve cevapladığından çok daha fazla soru doğuran bilinmez bir kapı.

Arthur C. Clarke’ın “The Sentinel” adlı kısa öyküsünde ilk kez piramit biçiminde tasvir edilen bu geometrik yapı, gelişmiş bir yaşam formuyla ilk temas fikrini hayal etme açısından bilimkurgunun en yaratıcı fikirlerinden biri kabul ediliyor. Kubrick ise filmde bilinçli olarak alışıldık bir uzaylı tasvirinden kaçındı. Yönetmen, verdiği bir röportajda dünya dışı bir yaşam formunu, “varoluşun kendisi kadar akıl almaz” görünecek biçimde nasıl temsil edebileceklerini tartıştıklarını anlatıyordu.

Bu yaklaşım, doğrudan Lovecraftvari bir korku anlayışına yaslanıyor. H. P. Lovecraft, korkunun en güçlü biçiminin bilinmeyenden doğduğunu savunuyor; insan hayal gücünün, somut olarak gösterilebilecek her şeyden daha sarsıcı olduğunu düşünüyordu. Başka bir deyişle, insan zihni gelişmiş bir yaşam formunun gerçek doğasını kavramaya da, onun yaratacağı dehşeti bütünüyle tahayyül etmeye de yetmez.

Kubrick’in uzaylı varlığını siyah bir blok üzerinden temsil etmesi, bu düşüncenin sinemadaki en etkili karşılıklarından biri oldu. Yönetmenin sözleriyle, “Hayal edilemeyeni hayal edemezsiniz.” Monolit de tam olarak bunu simgeliyor: Hayal edilemeyenin kendisini.

Basit geometrisiyle monolit, sinemanın daha gösterişli ve tanıdık uzaylı tasvirlerini geride bırakarak çok daha tekinsiz bir etki yaratıyor. Çünkü seyirciye bir yaratığın nasıl göründüğünü göstermiyor; aksine, insan kavrayışının ötesinde bir bilinmeyenle karşı karşıya bırakıyor.

'The Thing' (1982): Kanlı taklitçiler olarak uzaylılar

The Thing Universal Pictures

John Carpenter imzalı “The Thing”, “E.T. the Extra-Terrestrial”ın “eve telefon ettiği” yıl vizyona girerek bilimkurgu sinemasında keskin bir karşıtlık yarattı. Film, bir anlamda “Invasion of the Body Snatchers”ın açtığı yoldan ilerleyerek, uzaylının gözümüzün önünde saklanabileceği fikrini merkezine alıyordu.

“Invasion of the Body Snatchers”ın 1978 tarihli yeniden çevriminde uzaylı varlık, temas ettiği insanın birebir kopyasına dönüşüyor ve orijinal bedeni ortadan kaldırıyordu. “The Thing” ise bu fikri daha da ileri taşıyarak, tanımlanamayan ve dilediği formu taklit edebilen bir organizma tasarlıyordu. Evcil bir köpek, bir ekip arkadaşı ya da en yakın dost… Ardından, hiçbir uyarı vermeden bedenini grotesk biçimde dönüştürerek örümcek benzeri uzuvlar çıkarabiliyor, kafasını gövdesinden ayırabiliyordu.

Bu kabus estetiği, filmin en güçlü yanlarından biri olarak öne çıkıyor. Belirgin bir fiziksel formdan yoksun oluşu, her sahnede paranoyayı katlayarak artırıyor; izleyici, bu varlığın dönüşemeyeceği ya da taklit edemeyeceği hiçbir şey olmadığı hissine kapıldıkça gerilim sürekli yükseliyor.

Rob Bottin liderliğindeki özel efekt ekibinin pratik yöntemlerle yarattığı bu şekil değiştiren yaratık tasarımları, bugün bile etkisini koruyor. Dijital efektlerin yaygınlaştığı bir çağda dahi “The Thing”, öngörülemezlikten beslenen, sürekli evrilen ve fiziksel sınırları belirsiz bu uzaylı tasviriyle türün en rahatsız edici örneklerinden biri olarak kabul ediliyor.

'Attack The Block' (2011): Kurt-goril melezi yaratıklar olarak uzaylılar

Attack The Block Optimum Releasing

Varoluşsal zihin oyunlarını ve kanlı taklitçileri bir kenara bırakıp "Attack the Block" ile daha temel içgüdülere dönüyoruz.

Joe Cornish imzalı bu bilimkurgu-komedide uzaylı yaratıkların başlıca ilham kaynağı hayvanlar. Ve aslında soru basit: Neden olmasın? Uzaylıların insansı formlardan ziyade, Dünya’daki hayvanlara benzeyen özellikler taşıması en az onlar kadar olası.

“Attack the Block”ta dehşet verici yaratıklar Güney Londra’daki bir sosyal konut bölgesine düşüyor ve hareket eden her şeye saldırma içgüdüsüyle davranıyor. Görünüşleri ise dikenli kürke, keskin pençelere ve biyolüminesan dişlerle dolu bir ağıza sahip, saldırgan gorilleri andırıyor. Özellikle bu parlayan dişler, koyu kürkle kurdukları kontrast sayesinde yaratığın tehditkâr doğasını daha da görünür kılıyor.

Bu uzaylı tasarımı, bilinçli olarak “akıldan ziyade içgüdü” üzerine kurulu. Pazarlık etmeyen, ikna edilemeyen ve sadece avlanmaya programlanmış bir varlık fikri, filmi daha da sade ama etkili bir korku hattına taşıyor.

'Arrival' (2016): Kompleks heptapodlar olarak uzaylılar

Arrival Paramount Pictures

Uzaylı tasarımlarında hem görsel hem de düşünsel sınırları zorlayan örneklerden biri, "War of the Worlds"teki dev tripodlar ve Monsters’ta Gareth Edwards’ın yarattığı, hak ettiği ilgiyi göremeyen mürekkep balığımsı dev yaratıklar. Aynı çizginin daha rafine ve felsefi bir uzantısı ise Arrival’da karşımıza çıkıyor.

Denis Villeneuve’ün filmi, uzaylıları klasik anlamda “gösteren” bir yaklaşım yerine, onların yalnızca parçalı ve sınırlı bir algısını sunarak Lovecraftvari bir belirsizlik estetiğine yaslanıyor. İzleyici, dilbilimci Dr. Louise Banks’in (Amy Adams) perspektifiyle gördükleriyle yetinmek zorunda kalıyor: Heptapodların yalnızca alt bölümü, geri kalanını ise bilinçli olarak hayal gücüne bırakılmış bir boşluk.

Bu eksik görsellik, yaratıkların devasa ölçeğini daha da rahatsız edici kılıyor. Çakıl taşını andıran uzay gemilerinin tamamını görmemize rağmen, heptapodların bütünü hiçbir zaman kadrajda yer almıyor; bu da onların varlığını sürekli eksik ve dolayısıyla daha tehditkâr bir düzlemde tutuyor. Olası ölçekte, bu varlıkların yanında insanlığın bir karınca kadar bile küçük kalabileceği fikri, filmin yarattığı huzursuzluğun temelini oluşturuyor.

İletişim biçimi de en az tasarım kadar çarpıcı. Sinemadaki birçok uzaylı türü insanlarla sözlü ya da telepatik yollarla iletişim kurarken, “Arrival”daki varlıklar anlamı mürekkep benzeri dairesel izlerle kuruyor; dil, bir çizim ve zaman algısının görsel bir modeli haline geliyor. Bu yapı, onların zamanı doğrusal değil, bütüncül ve döngüsel bir biçimde deneyimlediğini ima ediyor.

Eric Heisserer’ın Story of Your Life’tan uyarladığı senaryo, Ted Chiang’ın metninde de merkezde yer alan Sapir-Whorf Hipotezi’ni (Sapir-Whorf Hypothesis) sinematografik bir zemine taşıyor: Dilin düşünceyi ve algıyı şekillendirdiği fikri, uzaylı iletişimi üzerinden somut bir deneyime dönüşüyor.

“Arrival”, bu yaklaşımıyla yalnızca çağdaş bilimkurgunun değil, uzaylı temsillerinin de en sofistike örneklerinden biri olarak öne çıkıyor. Hem fiziksel hem de bilişsel düzeyde bilinmeyeni sorgulatan film, dünya dışı yaşamı bir tehditten çok, algının sınırlarını genişleten bir bilinmezlik alanı olarak konumlandırıyor.

'Annihilation' (2018): Biyolojik bir terraformcu olarak uzaylılar

Annihilation Paramount Pictures / Netflix

Alex Garland imzalı tür kırması “Annihilation”, Annihilation üçlemesinden uyarlanarak ilk temas meselesine alışılmadık bir açıdan yaklaşıyor. Filmde bir uzman ekibi, “The Shimmer” (Parıltı) adı verilen gizemli bir alanın çevrelediği karantinadaki X Bölgesi’ne gönderiliyor. Bu bölge, Dünya’ya çarpan bir meteorun ardından genişlemeye başlamış ve içine giren hiçbir ekip geri dönememiş.

Bildiğimiz tek şey, bu dünya dışı fenomenin bölgedeki tüm yaşamın DNA’sını yeniden yazdığı ve türler arasında beklenmedik biyolojik karışımlar 0yarattığı. “Annihilation”, ilk temas anlatısını klasik istilacı ya da kurtarıcı uzaylı şemalarından uzaklaştırarak, çok daha kaygan bir zemine taşıyor: burada uzaylı, bir “varlık”tan ziyade bir “süreç” gibi işliyor.

Taştan inen küçük yeşil adamlar yok; bunun yerine, biyolojik sınırları çözen, organizmaları birbirine eklemleyen ve yaşam formlarını sürekli yeniden şekillendiren bir dönüşüm alanı var. Bu anlamda film, uzaylı olgusunu parazit/simbiyotik ya da istilacı/kurban ikiliklerinin ötesine taşıyor. “The Shimmer”ın içinde ne varsa, başka bir şeye evriliyor; sabit kimlikler çözülüyor, türler arasındaki sınırlar eriyor.

Daha da çarpıcı olan ise bu gücün belirgin bir “niyete” sahip olmaması. Film, uzun süre seyirciyi “Buradalar, peki ne istiyorlar?” sorusuna koşullandırdıktan sonra bu beklentiyi ters yüz ediyor: Belki de hiçbir şey istemiyorlar. Belki de motivasyon diye bir şey yok; sadece kendi doğalarının gereğini yerine getiriyorlar.

Filmin finalinde ortaya çıkan kozmik yankı, "Under the Skin"deki yabancı varlık tasavvurunu da hatırlatan biçimde, insan formunun bile sabit kalamayacağı bir dönüşüm fikrine bağlanıyor. “The Shimmer”ın içindeki güç, bir varlığı değil, bir olasılık alanını temsil ediyor.

Bu yaklaşım, H. P. Lovecraft geleneğine yaslanan kozmik dehşet fikrini çağdaş bilimkurguda yeniden canlandırıyor: bilinmeyen şey sadece dışarıda duran bir tehdit değil, içeri sızan ve bizi de dönüştüren bir gerçeklik. Bu yüzden “Annihilation”, ilk temas anlatısını fiziksel olduğu kadar biyolojik ve felsefi bir kırılma noktası olarak ele alıyor.

‘Nope’ (2022): Sindirim sistemli bir ahtapot olarak uzaylılar

Nope Universal Pictures

Jordan Peele’in Oscar ödüllü “Get Out” ve doppelganger korkusunu merkezine alan “Us” filmlerinin ardından gelen “Nope”, bilimkurgu motiflerini Western kodları ve korku unsurlarıyla harmanlayan iddialı bir yapım olarak öne çıktı.

Filme verilen tepkiler ise oldukça karışıktı. Kimileri “Close Encounters of the Third Kind” seviyesinde bir hayret duygusu yarattığını savunurken, kimileri Jordan Peele’in önceki işleriyle kıyaslandığında daha zayıf kaldığı görüşünü dile getirdi. Ancak tartışmasız olan bir şey var: Yönetmen, uzaylıların nasıl görünebileceğine dair son derece özgün ve rahatsız edici bir vizyon sundu.

Peele, “Jean Jacket” adını verdiği yaratığı kullanarak Hollywood’un gösteri ekonomisi, hayvan hakları ve ırkçılık gibi temaları iç içe geçiriyor. Bu tematik katmanlar, yaratığın tasarımına da yansıyor: Seyirci uzaylıların genellikle bir “gemiden inen varlıklar” olduğunu varsayarken, “Nope”ta UFO’nun kendisi bir tür canlı organizmaya dönüşüyor. Üstelik bu varlık, biçim değiştirerek çevresine uyum sağlayabiliyor ve gerektiğinde saldırgan bir güç olarak hareket edebiliyor.

Ortaya çıkan sonuç, özellikle de alışılmış uzaylı ikonografisiyle kıyaslandığında, oldukça rahatsız edici. Çünkü “Jean Jacket”ın ne olduğu kadar nasıl işlediğini anlamak da neredeyse imkânsız; bu da filmi bilinmezliğin merkezine yerleştiriyor.

“Nope”, ister beğenilsin ister eleştirilsin, uzaylı kaçırılma mitolojisini ters yüz ederek “gökyüzündeki ziyaretçi” fikrini yeniden tanımlayan nadir filmlerden biri. Görsel gösteriyi bir tür avlanma mekanizmasına dönüştüren bu yaklaşım, Jordan Peele’in sinemasında estetik cesaretin en belirgin örneklerinden biri olarak okunuyor.

Şimdi gözler yeniden Steven Spielberg’e çevrilmiş durumda. Bakalım usta yönetmen, bu kez uzaylı tasvirine dair algımızı bir kez daha sarsmayı başarabilecek mi.

“Disclosure Day”, 12 Haziran Cuma günü dünya genelinde sinemalarda gösterime giriyor.

Aracın modülündeki devre kesici kırıldığında bu kalem kullanılmıştı.

“Duro Rocket” marka kalem “Sotheby’s” tarafından 857.600 Dolar başlangıç fiyatıyla satışa çıkarıldı. Açık artırmada fiyatın 1,2 milyon Dolar’a kadar yükseleceği tahmin ediliyor.

Aldrin’in diğer anılarıyla birlikte satıştan en az 2,9 milyon Dolar bekleniyor. 96 yaşındaki Buzz Aldrin, Ay’da yürüyen astronotlardan hala hayatta olan dördünden biri.

Sesi boğuk çıkmaya başlayan sanatçı, “Üzgünüm, böyle devam etmenin anlamı yok” diyerek konseri yarıda bıraktı. İzleyicilere uyarı yaptı: “Biletlerinizi atmayın, uygun zamanda konseri tekrar edeceğiz.”

İzleyiciler bu uyarıyı alkışlarla karşıladı.

Bu, Bon Jovi’nin Madison Square Garden’daki 8 konserlik dizisinin 7’ncisiydi.

Jon Bon Jovi son yıllarda sesini yeniden kazanabilmek için ağır ameliyatlar geçirdi. Ses tellerinden biri körelmişti.

Ameliyatlar sonrası yıllarca ses telleri tedavisi gördü.

Bu amaçla Mel Gibson’a 100 milyon Dolar’lık teklif yaptı. Elon Musk filmi kendi yapay zeka sistemi “Grok” desteğiyle gerçekleştirmeyi amaçlıyor.

Filmin yıl bitmeden gerçekleşmesini isteyen Musk, “Homeros”un eserine saygılı bir yapıt çevireceğiz” dedi ve ekledi: “Kahramanlar, canavarlar, periler, silahlar, diyaloglar bire bir Homeros’un eserindeki gibi olacak.”

Sadece 3,07 Dolar’a aldığı ceket “Sotheby’s”te düzenlenen müzayedede 89 bin Dolar’a alıcı buldu. 1999’da 63 yaşında ölen Wilt Chamberlain bugün bile NBA tarihinin gelmiş geçmiş en büyük oyuncularından biri olarak anılıyor.

Bir maçta 100 sayı kaydeden Chamberlain, kariyeri boyunca 31 bin 419 baskete imza attı. 2,16 metre boyundaki Chamberlain iki kez şampiyonluk yaşadı: “Philadelphia 76ers” (1967) ve “Los Angeles Lakers” (1972) ile.

Ayrılmaz üçlü filmin yeni bir bölümünde tekrar bir araya geldi. Filmin adı: “Spider-Man: Brand New Day”.

Bu yeni böümde 29 yaşındaki Zendaya daha çok sorumluluk üstlenmek için olgunlaşıyor. Peter Parker rolünü canlandıran 30 yaşındaki Tom Holland ise yeni güçlüklerle boğuşuyor.

Filmi ayrılmaz üçlü sürüklüyor: Peter Parker (Tom Holland), MJ (Zendaya) et Ned (Jacob Batalon),

İlk bölümü 2016’da çevrilen bu film sayesinde üçlü gerçek hayatta da ayrılmaz dostlar haline geldi.

Akdeniz kıyısında İskenderiye’den 100 kilometre uzaklıkta çağımızdan 322-30 yılları arasından kalma 8 antik Mısır mezarı bulundu.

Mezarlar insan işi birçok parça bulunduruyordu. Bunların en önemlileri 24 adet“Altın dil”di. Bunlar büyük olasılıkla mumyaların ağızlarına yerleştirilmişti. Öbür alemde tanrılara ulaştırmaları için.

Hiçbir yıldız yok, sadece 1 milyon Dolar’lık bütçeyle çevrildi ve 430 milyon Dolar’ın üstünde hasılat yaptı!

“Takıntı” sinema tarihinin en çok kazandıran filmlerinin ilk sıralarından birinde sayılabilir. Toronto film festivzlinde gösterilince olay haline gelen film, bir sosyal medya fenomeni olan 26 yaşındaki Curry Barker çevirdi.

2026’nın en büyük gişe başarılarından biri olan filmi, y.ne bit sosyal medya fenomeni olan 20 yaşındaki Kane Parsons’un çevirdiği “Backrooms” filmi izledi. Onun hasılatı: 10 milyon Dolar’lık maliyetle 360 milyon Dolar.