Rakamlar bu yılla, yani 2026 ile ilgili. Yazılı basında hangi ülkenin nerede olduğuna ilişkin bilgi vermek amacıyla yayınlıyorum.
Rakamlar bu yılla, yani 2026 ile ilgili. Yazılı basında hangi ülkenin nerede olduğuna ilişkin bilgi vermek amacıyla yayınlıyorum.
Elbette listenin başında Japon gazeteleri yer alıyor.
Japonya’nın nüfusu 123 milyon kadar. Ve her geçen gün daha da azalıyor. Yani, Türkiye nüfusunun 1,5 katı kadar.
Ama gazeteleri günde 6-9 milyon adet satıyor. Promosyonsuz. Yandaş belediyelere ve parti örgütlerine bir tane bile ücretsiz vermeden. Vapurlarda, garlarda, çarşı-pazarlarda ücretsiz dağıtmadan…
Zaten satışları düzenli aralarla sıkı sıkıya kontrol ediliyor.
Sadece Japonya’da değil, Batı’nın tüm ülkelerinde de.
Hile, hurda mümkün değil.
---
Sözü daha fazla uzatmadan dünyanın en çok satan gazete ve dergilerinin listesini aktarayım:
Yomiuri Shimbun (Japonya): 9,1 milyon
Asahi Shimbun (Japonya) 6,6 milyon.
US Today (ABD): 4,1 milyon.
Daini Bhaskar (Hindistan): 3,8 milyon.
The Times of İndia (Hindistan) 3,5 milyon.
Mainichi Shimbun (Japonya): 3,2 milyon.
The Nikkei (Japonya): 3 milyon.
AARP The Magazine (ABD): 2,2 milyon
People Magazine (ABD) 3,4 milyon.
Reader’s Digest (ABD) 3 milyon.
National Geographic (ABD) 2,8 milyon.
Cosmopolitan (AD): 2,5 milyon.
Vogue (ABD): 2,4 milyon.
The Guardian (İngiltere):1,5 milyon.
The Daily Mail (İngiltere):1,3 milyon.
Le Monde (Fransa): 400 bin.
Der Spiegel (Almanya) 700 bin.
Bild (Almanya): 1,2 milyon.
El Pais (İspanya): 1 milyon.
Corriere della Sra (İtalya): 900 bin.
Folha de Saint Paulo (Brezilya): 1 milyon.
Clarin (Arjantin): 1,2 milyon.
The Sydney Morning Herald (Avustralya): 500 bin.
The Globe and Mail (Kanada): 400 bin.
The New York Times (ABD): 9 milyon.
The Washington Post (ABD) 3,5 milyon.
The Wall Street Journal (ABD) 3,6 milyon.
Financial Times (İngiltere) 1,2 milyon.
The Hindu (Hindistan): 1,5 milyon.
Hindustan Times (Hindistan): 1,2 milyon.
Nikkei Asian Review (Japonya): 500 nin.
The Straits Times (Singapur): 400 bin.
South China Morning Post (Hong Kong): 300 bin.
China Daily (Çin): 1 milyon.
The Korea Times): 300 bin.
The Phillippine Daily İnquirer (Filipinler): 250 bim.
Dawn (Pakistan): 200 bin.
Al Ahram (Mısır): 1 milyon.
Asharq Al-Awsat (Suudi Arabistan): 500 bin.
The Times (İngiltere) 1 milyon.
The İndependent (İngiltere): 500 bin.
The Observer (İngiltere) 400 bin.
The Economist (İngiltere) 1,5 milyon.
Time Magazine (ABD) 2 milyon.
Newsweek (ABD): 1,5 milyon.
Forbes (ABD): 1,2 milyon.
Paris-Match (Fransa): 600 bin.
L’Express (Fransa) 500 bin.
La Repubblica (İtalya): 800 bin.
O Globo (Brezilya) 900 bin.
---
Türk basınının “Amiral gemileri” nerede? Arayıp da bulasın.
Daha faciası: Bu 50’lik listedeki herhangi bir gazete veya derginin satışı, Türk basınının tümünün günlük tirajının toplamının üstünde.
Utanç verici değil mi?
“İğdiş edilmenin kaçınılmaz sonucu” diyeceğim ama dilim varmıyor.
Türk basınının çöküşünde elbette halkın satın alma gücündekİ korkutucu, hatta tehlikeli düşüşün, tüm gazete büfelerinin kapanmasının, dijital ve sosyal medyaya yönelmenin de etkileri var.
Ama 50’lik listedeki gazete ve dergiler bunları aşmanın yolunu bir şekilde buldular.
Çünkü iğdiş… Her neyse. ..
Mesleğimiz çöktü de ne duyanı var, ne de ağlayanı. Emekçiler dışında.
Zira patronlar basına aktardıkları son derece kısıtlı kaynakları servetlerinin zekatı olarak görüyorlar. Bir de vergiden düşüyorlar.
Çalışanların bırakın yarınını, bugünleri bile umurlarında değil.
O nedenle en saygın olmaları gereken gazeteciler bile işlerini korumak için önlerinde takla atıyorlar.
Onlar da sözde en prestijli gazetecilerin, yazarların bile şaklabanlıklarına bakıp, bundan 10-15 yıl önce hayal bile edemeyecekleri bu sahnelerle mastürbasyon yapıyorlar.
Ört ki ölem!
